wiedźmy i wiedźminki....

Taka nasza wieczorna rozmowa:
- wiesz mamusiu, że na świecie są nie tylko wiedźmy?
- nie, nie wiedziałam o tym.
- są też wiedźminki...
- hmmm, ładna nazwa synku. A kto to taki?
- to po prostu mamy. One wszystko wiedzą, więc są wiedźminkami!
Czyż nie piękne określenie na mamy???? :)

Oleś to straszna gaduła. Właściwie zanim otworzy oczy, już mówi, bez przerwy mówi, pyta, objaśnia, opowiada....Lubi słowa, lubi się nimi bawić, kocha używać nowych słów, dopytuje o znaczenie każdego wyrazu (polskiego i francuskiego).
Myślałam, że to jego rozgadanie będzie mu pomocą w odnalezieniu się we Francji. A tu okazuje się, że moje dziecko wybrało milczenie. Ciężko mu, bo próbuje przetłumaczyć swój polski, bardzo bogaty język na francuski, a to jest trudne...
Pewnego dnia przepłakał pół dnia w przedszkolu, bo nie umiał zapytać pani, czy komórki budujące ciało są różowego koloru... Bardzo go to zasmuciło.
I co ja widzę po 6 miesiącach uczęszczania do francuskiego przedszkola?
Moje dziecko zaczyna powoli mówić, rozumie bardzo wiele, ale poniosło tego ogromny koszt.
Ma tiki nerwowe. Nie lubi przedszkola. Chce wracać do Polski, bo czuje się tu nielubiany...
Widzę również różnice w zachowaniu w weekendy czy liczne tu wakacje, a w zwykłe dni przedszkolne,
Kiedy chodzi do przedszkola jest pobudzony, płaczliwy, niecierpliwy, agresywny...Wiem,że gdzieś musi odreagować swoje frustracje, więc znoszę to do pewnych granic, pozwalam mu na niewielkie wyładowanie się, ale na wszystko nie pozwalam...
Przeraża mnie poziom agresji w przedszkolach. Jedyne zabawy swobodne, o których opowiada mój syn, to bijatyka- wciąż ktoś go bije, popycha, kopie...
Będąc na zajęciach z PS, czyli w najmłodszej grupie przedszkolnej, zauważyłam dwubiegunowość w bytowaniu tych dzieci- na zajęciach potworny rygor, zero swobody, miażdżąca dyscyplina, a na podwórku, na rekreacji- brak reakcji nauczycieli na jakiekolwiek zachowania dzieci...wolna amerykanka!
Ale o tym wszystkim napiszę na swoim blogu, bo miejsca mi się pomerdały całkowicie :0